Nie tylko marsze i utwory patriotyczne, z którymi kojarzą się najczęściej orkiestry dęte, ale  standardy muzyki rozrywkowej, w tym filmowej, tanecznej, a nawet jazzu znajdują się w liczącym blisko 300 utworów repertuarze olkuskiego zespołu. Amor, amor, amor, Samba, Tango La Paloma, Tequila, Quando, quando, Zacznij od Bacha, Beguina, Jambalaya, In the Mood - któż nie zatrzyma się, by posłuchać tych i wielu innych nieśmiertelnych przebojów. Nic dziwnego, że każdy ich występ, czy to podczas Dni Olkusza, uroczystości i świąt, czy letnich koncertów plenerowych nieodmiennie od lat wzbudza zainteresowanie. Z resztą nie tylko słuchaczy. Wydawać by się mogło niemodna wśród młodzieży forma muzykowania, wciąż przyciąga do Olkuskiej Reprezentacyjnej Orkiestry Dętej kolejnych, nastoletnich adeptów. Najmłodszy członek wielopokoleniowego, 38 -osobowego zespołu ma niespełna 16 lat. Natomiast najdłużej z orkiestrą związany jest saksofonista Janusz Kałuża. Rozpoczynał w 1955 roku. Rok później do składu dołączył obecny kapelmistrz i zarazem najstarszy muzyk, 70 -letni Wiesław Drygała.
Mało kto wie, że początki Olkuskiej Reprezentacyjnej Orkiestry Dętej, działającej obecnie przy Miejskim Ośrodku Kultury, sięgają 1918 roku, kiedy to za sprawą austriackiego przedsiębiorcy Petera Westena, właściciela fabryki naczyń emaliowanych, powstała orkiestra przyzakładowa, a ściślej przyzakładowej straży pożarnej. Pasmo sukcesów, w tym zdobywanych na konkursach laurów i udziału w audycjach radiowych, przerwała wojna. Pierwszy raz po latach okupacji melodię Mazurka Dąbrowskiego już w maju 1945 roku Olkuszanie usłyszeli dzięki szybko zreaktywowanej orkiestrze, a miesiąc później na cześć powracających z frontu żołnierzy muzycy dali trwający 3 dni koncert. Nie tylko uświetniali olkuskie uroczystości i imprezy, ale z powodzeniem występowali m.in. podczas Nocy Świętojańskiej w Krakowie, a także w Teatrze Słowackiego. W 1999 roku dyrekcja "Emalii" zawarła z władzami miasta porozumienie o wspólnym finansowaniu orkiestry, lecz po 2 latach wycofała się z tego. Tak orkiestra stała się miejską. Zapewne dzięki temu oraz zapałowi muzyków, mimo finansowych i organizacyjnych trudności, wciąż możemy jej słuchać.

Komentarze (0)

Napisz Komentarz